Agranulocytoza wywołana klozapiną – czynniki ryzyka zachorowań i ryzyka w Stanach Zjednoczonych

Wprowadzenie dibenzodiazepinowego leku przeciwpsychotycznego klozapina (8-chloro-11 [4-metylo-1-piperazynylo] -5H-dibenzo [b, e] [1,4] diazepina) była ważnym postępem w farmakoterapii schizofrenii. Badania przedkliniczne1-5 i kliniczne6-9 wykazały, że klozapina ma właściwości inne niż właściwości klasycznych leków neuroleptycznych, a także znaczną korzyść terapeutyczną. Stwierdzono, że klozapina przewyższa standardowe leki przeciwpsychotyczne w leczeniu opornej na leczenie schizofrenii7. W przeciwieństwie do klasycznych leków neuroleptycznych, klozapina nie powodowała parkinsonizmu, dystonii, 8 lub późnej dyskinezji, ani nie podnosiła poziomów prolaktyny9. Pomimo obietnicy klozapiny, jej stosowanie jest ograniczone przez jej skłonność do wywoływania agranulocytozy. Raporty z Europy z lat 70. opisywały wskaźniki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących klozapinę (0,05 do 2 procent), które były wyższe niż u pacjentów przyjmujących standardowe leki psychotropowe 10-16. Co więcej, wielu pacjentów zmarło11,13. Indukowana klozapiną agranulocytoza selektywnie wpływa na prekursory leukocytów polimorfojądrowych w szpiku kostnym i może zostać odwrócona bez następstw hematologicznych, jeśli leczenie zostanie natychmiast przerwane17, 18. Mechanizm patofizjologiczny jest nieznany, ale istnieją dowody na to, że reakcja przebiega immunologicznie19. Poprzednie szacunki dotyczące szybkości indukowanej przez klozapinę agranulocytozy u amerykańskich pacjentów, oparte na stosunkowo niewielkiej liczbie osób, które otrzymywały klozapinę w badaniu, mieściły się w zakresie od do 2 procent17. Uogólnienie tych szacunków jest niepewne, ponieważ opierały się one na ściśle wyselekcjonowanych pacjentach leczonych w badaniach naukowych w kilku instytucjach opieki trzeciego stopnia.
Klozapina została zatwierdzona przez Food and Drug Administration w październiku 1989 r. I została wprowadzona na rynek w Stanach Zjednoczonych w lutym 1990 r. Był dystrybuowany wyłącznie przez jedną firmę (Caremark Homecare, podmiot powiązany z Baxter Healthcare, Lincolnshire, Illinois) w połączeniu z cotygodniową pomiar liczby białych krwinek pod kontrolą systemu zarządzania Clozaril (CPMS), aż do 31 sierpnia 1991 r. przerwano tę dystrybucję. Dane zebrane za pomocą CPMS stanowiły okazję do oszacowania częstości występowania agranulocytozy wywołanej przez klozapinę i do zbadania potencjalne czynniki ryzyka w kohorcie pacjentów, którzy otrzymali klozapinę po komercyjnej dystrybucji leku rozpoczęto w Stanach Zjednoczonych.
Metody
Zbieranie danych i pacjenci
Każdemu pacjentowi przyjmującemu klozapinę (Clozaril, Sandoz, East Hanover, NJ) przydzielono administratora przypadku, który był odpowiedzialny za monitorowanie zgodności z pomiarem liczby białych krwinek, utrzymywanie regularnego kontaktu z lekarzem prowadzącym i prowadzenie dokumentacji pacjenta. Administrator przypadku odnotował wiek, płeć, wzrost, wagę i diagnozę pacjenta podczas rejestracji w celu leczenia. Planowano cotygodniowe wizyty w celu monitorowania liczby białych krwinek i wydawania leku. Dostarczono tylko jeden tydzień lekarstw w celu ułatwienia monitorowania hematologicznego. Dane zebrane podczas tych wizyt obejmowały ilość wydanych leków oraz przyczyny przerwania lub przerwania leczenia
[podobne: przychodnia kadłubka, wodorowinian potasu, vadimed ]