Cetuksymab do leczenia raka jelita grubego

Cetuksymab, chimeryczne przeciwciało monoklonalne IgG1 przeciw receptorowi naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), wykazuje aktywność wobec nowotworów jelita grubego, które wyrażają EGFR. Metody
Od grudnia 2003 r. Do sierpnia 2005 r. 572 pacjentów z rakiem jelita grubego, u których ekspresja EGFR była wykrywana immunohistochemicznie i którzy byli uprzednio leczeni fluoropirymidyną, irynotekanem i oksaliplatyną lub którzy byli przeciwwskazani do leczenia tymi lekami, zostało poddanych randomizacji do początkowej dawki 400 mg cetuksymabu. na metr kwadratowy powierzchni ciała, a następnie cotygodniowy wlew wynoszący 250 mg na metr kwadratowy plus najlepsza opieka wspomagająca (287 pacjentów) lub najlepsza tylko opieka wspomagająca (285 pacjentów). Pierwszorzędowym punktem końcowym było całkowite przeżycie.
Wyniki
W porównaniu z samą najlepszą opieką wspomagającą leczenie cetuksymabem wiązało się ze znaczącą poprawą całkowitego czasu przeżycia (współczynnik ryzyka zgonu, 0,77, przedział ufności 95% [CI], 0,64 do 0,92, P = 0,005) oraz przeżycie wolne od progresji ( współczynnik ryzyka dla progresji lub śmierci choroby, 0,68; 95% CI, 0,57 do 0,80; P <0,001). Korzyści te były solidne po dostosowaniu w wielowymiarowym modelu proporcjonalnego hazardu Coxa. Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 6,1 miesiąca w grupie cetuksymabu i 4,6 miesiąca w grupie przeznaczonej wyłącznie na opiekę wspomagającą. Częściowa odpowiedź wystąpiła u 23 pacjentów (8,0%) w grupie leczonej cetuksymabem, ale w żadnej z nich nie otrzymała samej grupy wsparcia (P <0,001); choroba była stabilna u dodatkowych 31,4% pacjentów przypisanych do cetuksymabu iu 10,9% pacjentów otrzymujących samoprzypadek (p <0,001). Jakość życia była lepiej zachowana w grupie cetuksymabu, z mniejszym pogorszeniem funkcjonowania fizycznego i ogólnymi wynikami stanu zdrowia (oba P <0,05). Leczenie cetuksymabem wiązało się z charakterystyczną wysypką; wysypka o stopniu 2 lub wyższym była silnie związana z poprawionym czasem przeżycia (współczynnik ryzyka zgonu, 0,33; 95% CI, 0,22 do 0,50; P <0,001). Częstość występowania jakiegokolwiek zdarzenia niepożądanego stopnia 3 lub wyższego wyniosła 78,5% w grupie leczonej cetuksymabem i 59,1% w grupie przeznaczonej wyłącznie do leczenia podtrzymującego (p <0,001).
Wnioski
Cetuksymab poprawia przeżycie całkowite i przeżycie wolne od progresji oraz zachowuje środki w zakresie jakości życia u pacjentów z rakiem jelita grubego, u których nie powiodło się inne leczenie. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00079066.)
Wprowadzenie
Rak jelita grubego ma roczną częstotliwość występowania na całym świecie wynoszącą 917 000 i jest drugą najczęstszą przyczyną zgonów związanych z rakiem w krajach zachodnich. Środki cytotoksyczne: irynotekan, oksaliplatyna i fluoropirymidyny, jak również bewacizumab, przeciwciało przeciwko czynnikowi wzrostu śródbłonka naczyniowego, zwiększyły medianę przeżycia pacjentów z zaawansowanym rakiem jelita grubego, 2-9, ale u większości pacjentów choroba jest nieuleczalna.
Ostatnie postępy doprowadziły do opracowania leków, które swoiście hamują wzrost guza. Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) jest często regulowany w górę w przypadku raka jelita grubego. Cetuksymab, chimeryczne przeciwciało monoklonalne IgG1, które wiąże się z zewnątrzkomórkową domeną EGFR, blokuje indukowane przez ligand sygnały receptora i moduluje wzrost komórek nowotworowych. Mechanizmy przeciwnowotworowe zależne od przeciwciał, takie jak zależna od przeciwciał cytotoksyczność komórkowa, mogą również przyczyniać się do aktywności cetuksymabu10, 11 Cetuksymab ma aktywność w raku jelita grubego12 i może odwracać oporność na leki u pacjentów z rakiem okrężnicy i odbytnicy po podaniu irynotekanu.13 Jednakże, zgodnie z naszą wiedzą, żadne próby nie wykazały wpływu cetuksymabu na przeżycie lub jakość życia u pacjentów z zaawansowanym rakiem jelita grubego
[przypisy: nfz kielce, przeglądarka nfz, zdrowie po łacinie ]