Korelaty kliniczne i poznawcze u osób bezdomnych z zaburzeniami psychotycznymi

Osoby bezdomne z psychozą są szczególnie podatne na  bezdomność, która obejmuje życie na ulicach, w samochodach i innych miejscach nie przeznaczonych dla ludzi. Osoby bezdomne z psychozą mają wyraźne bariery w dostępie do opieki i stanowią bardzo potrzebną i trudną do obsłużenia bezdomną subpopulację. Dlatego w badaniu starano się zrozumieć niezamieszkaną bezdomność u osób z psychozą i jej związek z zaburzeniami poznawczymi, objawami klinicznymi i funkcjonowaniem społeczności, zbadanymi zarówno kategorycznie, jak i wymiarowo. W badaniu wzięło udział 76 bezdomnych uczestników z historią diagnozy psychotycznej, którzy zostali zapisani do programu wsparcia mieszkaniowego, ale nie otrzymali jeszcze mieszkania. W badaniu wykorzystano dwa różne progi stabilności mieszkaniowej (dosłownie bezdomny w dowolnym punkcie vs dosłownie bezdomny> 20% dni) w celu porównania bezdomnych weteranów z psychozami żyjącymi w sytuacjach chronionych i nieuszkodzonych pod względem poznania, objawów klinicznych i integracji społeczności. Analizy wymiarowe dotyczyły również związku między odsetkiem dni spędzonych w niezajęty sposób lokalizacjach a poznaniem, objawami klinicznymi i integracją społeczną. Osadzeni i niezagospodarowani Weterani z psychozą nie różnili się objawami klinicznymi ani integracją społeczną, ale istniała niespójna grupa różnic w poznaniu w zależności od progu używanego do określania stabilności mieszkania. W grupie nieoszlifowanej deficyty poznawcze w ogólnym poznaniu, wizualnym uczeniu się i społecznym poznaniu wiązały się z większą liczbą dni spędzonych w niezagospodarowanych miejscach. Działania rehabilitacyjne ukierunkowane na określone deficyty poznawcze mogą być przydatne w celu ułatwienia większego dostępu do opieki i udanych interwencji w tej populacji.