Laserowa trzeciorzędowa laseczka endoskopowa

Dr Cohen (wydanie z 25 lutego) krótko opisuje endoskopową trzecią wentylostomię laserową w celu złagodzenia wodogłowia z powodu zwężenia akweduktu Sylviusa. Zastanawiam się, czy jest to najbezpieczniejszy sposób leczenia tego stanu. Ventriculocisternostomy, która została opracowana w 1938 roku przez Torkilda, 2 omija akwedukt, przesuwając płyn z komory bocznej do cisterna magna. Chociaż wymagane jest wszczepienie stałego cewnika, nie jest potrzebny żaden zawór, a oba końce bocznika znajdują się w układzie nerwowym. W związku z tym przetokę nie podlega powikłaniom zastawek w prawym przedsionku serca lub przestrzeni otrzewnej lub opłucnej. Z mojego doświadczenia – kilkunastu procedur – to podejście działało, kontynuowało pracę i było wyjątkowo wolne od komplikacji. Chociaż może nie tak elegancka jak trzecia ventricostostomia dr Cohena, jest równie fizjologiczna: obie procedury dostarczają płyn komorowy do tego samego ostatecznego miejsca docelowego, co akwedukt – przestrzeń podpajęczynówkowa otaczająca mózg, w której pochłania się większość płynu. Trzeci ventriculostomy wymaga jednak manipulacji w bezpośrednim sąsiedztwie podwzgórza i tętnicy podstawnej, obie raczej bezlitosne struktury. Trzepnięcie Torkilda wymaga krótkiego nacięcia w oponie twardej i pajęczynie pokrywającej przestronną cisterna magna. Moim zdaniem jest to bezpieczniejsze miejsce dla neurochirurga.
Francis A. Wood, MD
108 Llewellyn Rd., Montclair, NJ 07042
2 Referencje1. Cohen AR. Endoskopowa trzecia ventriculostomia laserowa. N Engl J Med 1993; 328: 552-552
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Torkildsen A. Nowa operacja paliatywna w przypadkach nieoperacyjnego niedrożności akweduktu Sylvian. Acta Chir Scand 1939, 82: 117-124
Google Scholar
Odpowiedź
Dr Cohen odpowiada:
Do redaktora: Torkildsen1 opracował swoją procedurę do łagodzenia nadciśnienia śródczaszkowego, gdy napotkał nieresekcyjne uszkodzenie podczas eksploracyjnej operacji podnamiotowej. Użył gumowego cewnika, aby ominąć niedrożność komory, umieszczając proksymalny koniec przez transkortę w komorze bocznej przez otwór wiertarski używany do diagnostycznej wentrykulografii. Dalszy koniec został umieszczony w cisterna magna w miejscu eksploracji tylnej kości policzkowej. Torkildsen uważał, że jego metoda drenażu jest lepsza od standardowej wentylacji trzeciej komory, ponieważ w tamtej epoce taka procedura zwykle wymagałaby oddzielnej kaniotomii nadnamiotowej2,3.
Operacja Torkildena została praktycznie porzucona na rzecz prostszych pozaustrojowych przecieków płynu mózgowo-rdzeniowego. Przepłukanie komory brzuszno-otrzewnowej jest skuteczne w przypadku większej liczby schorzeń niż zastawka Torkilda. Stała się podstawą chirurgicznego leczenia wodogłowia.
Dr Wood przypomina nam, że bezwzględna zastawka wewnątrzczaszkowa Torkildsena nie podlega niektórym powikłaniom związanym z przeciekiem zewnątrzczaszkowym, co jest dobrze brane pod uwagę. Problemy z przeciążeniem obserwowane w przypadku przecieku zewnątrzczaszkowego nie występują w przypadku przetok Torkilda, ponieważ nie występuje syfon płynu mózgowo-rdzeniowego, gdy dalszy koniec tego bocznika pozostaje w przestrzeni podpajęczynówkowej.
Wierzę, że endoskopowa wentrykulostomia trzecia jest lepsza od procedury Torkilda, chociaż te dwie operacje mają kilka podobieństw Każda z nich jest skuteczna tylko w przypadku niewytłaczającego wodogłowia – to znaczy niedrożności krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego między komorami a przestrzenią podpajęczynówkową. Każde z nich odniesie sukces tylko wtedy, gdy ścieżki płynu mózgowo-rdzeniowego nad wypukłościami są patentowe – to znaczy, nie ma równoczesnego wodogłowia komunikującego. Każda procedura funkcjonalnie omija przeszkodę komorową.
Główną zaletą endoskopowej wentylacji trzeciej komory jest eliminacja potrzeby implantowanego przecieku dowolnego typu. Wszystkie boczne przecieki komorowe są ciałami obcymi, których długotrwałe wszczepienie wiąże się z ryzykiem infekcji i niedrożności.
Endoskopowa wentrykulostomia trzecia, po raz pierwszy z powodzeniem wykonana przez Mixtera w 1923,4, nie zyskała popularności ze względu na prymitywny charakter instrumentów i wysoką chorobowość chirurgiczną. Zilustrowana przeze mnie procedura polega na zmartwychwstaniu pracy miksera z lepszym instrumentarium. Uszkodzenie tętnicy podstawnej jest rzadkie, ponieważ operacja wykonywana jest pod bezpośrednim kątem widzenia chirurga. Uszkodzenie podwzgórza jest również rzadkie, ponieważ wodogłowie już osłabiło trzecią komorę przed pojawieniem się fenestracji, prawdopodobnie przesuwając ją podwzgórzowo. Pulsacje mózgu utrzymują otwartą fenestrację, eliminując w ten sposób potrzebę przecieku komorowego.
Alan R. Cohen, MD
New England Medical Center, Boston, MA 02111
4 Referencje1. Torkildsen A. Nowa operacja paliatywna w przypadkach nieoperacyjnego niedrożności akweduktu Sylvian. Acta Chir Scand 1939, 82: 117-124
Google Scholar
2. Stookey B, Scarff J. Zatkanie akweduktu Sylwiusa przez procesy nowotworowe i nienowotworowe z racjonalnym zabiegiem chirurgicznym w celu złagodzenia powstałego obturacyjnego wodogłowia. Bull Neurol Inst NY 1936; 5: 348-377
Google Scholar
3. Dandy WE. Procedura operacyjna dla wodogłowia. Bull Johns Hopkins Hosp 1922; 33: 189-190
Google Scholar
4. Mieszalnik WJ. Ventrikuloskopia i przebicie podłogi trzeciej komory: wstępne zgłoszenie przypadku. Boston Med Surg J 1923; 188: 277-278
Pełny tekstGoogle Scholar
(9)
[podobne: apteka kraków dyżur, lek do inhalacji bez recepty, zwężenie szpary stawowej ]

Dodaj komentarz