Prasugrel versus Clopidogrel u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi ad 5

Znaczące zmniejszenie pierwotnego punktu końcowego obserwowano w grupie prasugrelu w pierwszym wcześniej wyznaczonym punkcie czasowym, 3 dni (5,6% w grupie klopidogrelu w porównaniu z 4,7% w grupie prasugrelu, współczynnik ryzyka, 0,82, 95% CI, 0,71 do 0,96; P = 0,01) (Figura 1B) i utrzymywała się przez cały okres obserwacji. Od 3 dni do końca badania pierwotny punkt końcowy wystąpił u 6,9% pacjentów otrzymujących klopidogrel iu 5,6% pacjentów otrzymujących prasugrel (współczynnik ryzyka, 0,80, 95% CI, 0,70 do 0,93, P = 0,003) ( Figura 1C). Różnica między grupami leczenia w odniesieniu do częstości pierwotnego punktu końcowego była w dużej mierze związana ze znacznym zmniejszeniem zawału mięśnia sercowego w grupie prasugrelu (9,7% w grupie klopidogrelu w porównaniu z 7,4% w grupie prasugrelu, współczynnik ryzyka, 0,76 95% CI, 0,67 do 0,85, P <0,001). Częstość zawału mięśnia sercowego z następującą po nim śmiercią z powodów sercowo-naczyniowych (w tym arytmia, zastoinowa niewydolność serca, wstrząs i nagła lub nieoczekiwana śmierć) była również zmniejszona w grupie prasugrelu (0,7% w grupie klopidogrelu vs. 0,4% w grupie prasugrelu; współczynnik ryzyka, 0,58; 95% CI, 0,36 do 0,93; P = 0,02). Nie było istotnej różnicy między obiema grupami leczenia w zakresie udaru lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, które nie były poprzedzone nawracającym zawałem mięśnia sercowego. Ryc. 2. Ryc. 2. Współczynniki zagrożenia i wskaźniki pierwotnego punktu końcowego, według wybranych podgrup badanych pacjentów. Pierwotny punkt końcowy definiowano jako zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał serca bez zawału serca (MI) lub udar niezakończony zgonem. Wartości procentowe to szacunki Kaplana-Meiera dotyczące stopy punktu końcowego po 15 miesiącach. Dla każdej podgrupy wielkość kwadratu jest proporcjonalna do liczby pacjentów w podgrupach i przedstawia punktową ocenę efektu leczenia. Całkowity efekt leczenia prasugrelem w porównaniu z klopidogrelem jest reprezentowany przez diament, a przerywana linia pionowa reprezentuje odpowiednią ogólną ocenę punktową. Żadna z wartości P dla interakcji nie była istotna. Zastosowano antagonistę receptora glikoproteiny IIb / IIIa podczas hospitalizacji w indeksie.
Prasugrel wykazał wyższą skuteczność w głównych wcześniej określonych podgrupach (ryc. 2), bez istotnych interakcji między cechami pacjentów a grupą leczoną. Korzyści z prasugrelu w odniesieniu do pierwszorzędowego punktu końcowego stwierdzono zarówno przy stosowaniu antagonistów receptora glikoproteiny IIb / IIIa podczas hospitalizacji wskaźnika (stosunek ryzyka dla prasugrelu vs. klopidogrel, 0,79; 95% CI, 0,69 do 0,91; 0,001) lub bez takiego użycia (współczynnik ryzyka, 0,84, 95% CI, 0,72 do 0,99, P = 0,03). Korzyści te były większe wśród 3146 pacjentów z cukrzycą (17,0% z nich miało pierwotny punkt końcowy w grupie klopidogrelu, w porównaniu z 12,2% w grupie prasugrelu, współczynnik ryzyka, 0,70, 95% CI, 0,58 do 0,85; P <0,001) niż wśród 10 462 pacjentów bez cukrzycy (10,6% z nich miało pierwotny punkt końcowy w grupie klopidogrelu, w porównaniu z 9,2% w grupie prasugrelu, współczynnik ryzyka, 0,86, 95% CI, 0,76 do 0,98; P = 0,02 ). Nie stwierdzono istotnej interakcji między efektem leczenia a stanem cukrzycy (P = 0,09) lub czasem podawania badanego leku (P = 0,40).
Podobne znaczące zmniejszenie zaobserwowano dla prasugrelu w ogólnej grupie w odniesieniu do wcześniej określonego wtórnego punktu końcowego zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończonego zgonem zawału mięśnia sercowego lub pilnej rewaskularyzacji naczynia docelowego po 30 dniach (współczynnik ryzyka, 0,78; 95% CI, 0,69 do 0,89, P <0,001) i po 90 dniach (współczynnik ryzyka, 0,79, 95% CI, 0,70 do 0,90, P <0,001) [więcej w: zwężenie szpary stawowej, wodorotlenek wapnia stomatologia, ile się czeka na sanatorium z nfz ]