Prasugrel versus Clopidogrel u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi ad 7

Zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych (w tym zgon związany z krwawieniem śródczaszkowym lub krwawieniem związanym z zabiegiem sercowo-naczyniowym) lub krwawienie śmiertelne wystąpiły u 151 pacjentów (2,4%) otrzymujących klopidogrel, a u 142 pacjentów (2,2%) otrzymujących prasugrel (współczynnik ryzyka 0,94; % CI, 0,75 do 1,18, P = 0,59). Tabela 4. Tabela 4. Równowaga skuteczności i bezpieczeństwa w wybranych podgrupach. W wyniku niezgodności pomiędzy wynikami skuteczności (niższe odsetki niedokrwiennych punktów końcowych w grupie prasugrelu niż w grupie klopidogrelu) a wynikami bezpieczeństwa (wyższa częstość występowania końcowych punktów krwawienia z prasugrelem w porównaniu z klopidogrelem) podczas całego okresu obserwacji W tym czasie przeprowadziliśmy serię analiz eksploracyjnych post hoc, aby zidentyfikować podgrupy pacjentów, którzy nie mieli korzystnej korzyści klinicznej netto (definiowanej jako wskaźnik zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego, udar nieinwazyjny lub niezwiązany z CABG niekrytyczne duże krwawienie TIMI) po zastosowaniu prasugrelu lub urazu netto. Były trzy konkretne grupy interesów; u pacjentów, którzy mieli wcześniejszy udar lub przemijający napad niedokrwienny, wystąpiła całkowita szkodliwość prasugrelu (współczynnik ryzyka, 1,54; 95% CI, 1,02 do 2,32, P = 0,04), pacjenci w wieku 75 lat i starsi nie mieli korzyści netto z prasugrelu (współczynnik ryzyka 0,99, 95% CI, 0,81 do 1,21, P = 0,92), a pacjenci o masie ciała poniżej 60 kg nie mieli żadnej korzyści z prasugrelu (współczynnik ryzyka, 1,03, 95% CI, 0,69 do 1,53, P = 0,89). W obu grupach leczenia pacjenci z co najmniej jednym z tych trzech czynników ryzyka mieli wyższy wskaźnik krwawienia niż pacjenci bez nich (Tabela 4). Pacjenci z historią zdarzeń naczyniowo-mózgowych nie wykazali klinicznej korzyści z prasugrelu (w porównaniu z klopidogrelem), co oceniono na podstawie pierwotnego punktu końcowego skuteczności i wykazywali silną tendencję do zwiększenia częstości występowania poważnego krwawienia TIMI (p = 0,06). , w tym krwotok śródczaszkowy u sześciu pacjentów (2,3%) w grupie prasugrelu, w porównaniu z brakiem w grupie klopidogrelu (P = 0,02). W rezultacie obserwowano znaczącą interakcję pomiędzy historią zdarzeń naczyniowo-mózgowych a stopniem klinicznej korzyści prasugrelu netto w porównaniu z klopidogrelem (Tabela 4), co wskazuje na znaczną szkodliwość prasugrelu wśród pacjentów z historią zdarzeń naczyniowo-mózgowych (518 pacjentów). ) w porównaniu ze znaczącą korzyścią dla prasugrelu wśród pacjentów bez takiej historii (13,090 pacjentów). Wystąpiło również znaczne oddziaływanie między obecnością lub brakiem któregokolwiek z tych trzech czynników ryzyka a stopniem korzyści klinicznej netto dla prasugrelu w porównaniu z klopidogrelem (P = 0,006), chociaż nie stwierdzono znaczącej szkody. Wśród pacjentów bez żadnego z tych trzech czynników ryzyka skuteczność prasugrelu była wyższa (współczynnik ryzyka, 0,74; 95% CI, 0,66 do 0,84, P <0,001), brak istotnych różnic w częstości występowania poważnych krwawień w grupie prasugrelu i grupa klopidogrelu (współczynnik ryzyka, 1,24; 95% CI, 0,91 do 1,69; P = 0,17) oraz istotnie korzystna korzyść kliniczna netto z zastosowania prasugrelu (tabela 4).
Częstość występowania poważnych zdarzeń niepożądanych niezwiązanych z krwotokiem była podobna w grupie prasugrelu i klopidogrelu (występujące odpowiednio u 22,5% i 22,8% pacjentów, P = 0,52).
[więcej w: ziarniak obrączkowaty, fonacja, urovita ]