Teryparatyd lub alendronian w osteoporozie wywołanej przez glukokortykoidy ad 7

Więcej pacjentów w grupie leczonej teryparatydem miało wartość moczu w surowicy większą niż 9,0 mg na decylitr (Tabela 2). Zmiany stężenia wapnia w surowicy w obrębie grupy, mierzone przed podaniem badanego leku, były znaczące po i 6 miesiącach w grupie alendronianowej, z redukcją o 0,2 mg na decylitr (0,06 mmol na litr) po miesiącu (P <0,001) i 0,1 mg na decylitr (0,03 mmol na litr) po 6 miesiącach (P = 0,01); po 18 miesiącach wzrost o 0,1 mg na decylitr (0,03 mmol na litr) był znaczący w grupie teryparatyd (P = 0,03). W grupie leczonej teryparatydem hiperkalcemia była zgłaszana jako zdarzenie niepożądane u jednego pacjenta, aw grupie alendronianowej nie odnotowano żadnych działań niepożądanych związanych z hiperkalcemią. Znacznie wyższy odsetek pacjentów w grupie leczonej teryparatydem miał co najmniej jedną wartość wapnia w surowicy większą niż 10,5 mg na decylitr (2,62 mmol na litr) przed podaniem leku, ale różnica w proporcjach między badanymi grupami nie była znacząca dla trwałych wzrostów ( Tabela 2). Nie było istotnej różnicy między badanymi grupami w proporcji pacjentów z poziomem wapnia większym niż 11,0 mg na decylitr (2,76 mmol na litr). Żaden pacjent w żadnej z grup nie miał utrzymującego się poziomu wapnia wynoszącego 11,0 mg na decylitr lub więcej (dane nie przedstawione).
Dyskusja
W tym teście z czynnym porównawczym, preparat anaboliczny teryparatyd wydawał się wykazywać znaczące korzyści szkieletowe u pacjentów z osteoporozą wywołaną przez glukokortykoid, w porównaniu z alendronianem bisfosfonianowym. Po 18 miesiącach leczenie teryparatydem znacznie rzadziej wiązało się z radiologicznym potwierdzeniem nowych złamań kręgów.
Bisfosfoniany są obecnie standardem w opiece nad osteoporozą wywołaną przez glukokortykoidy.11-17,26,27 W niedawnym badaniu porównującym bisfosfonian z teryparatydem u kobiet po menopauzie z osteoporozą leczenie teriparatydem wiązało się ze zwiększoną mineralną i objętościową gęstością mineralną kości i oceną siła kości w odcinku lędźwiowym w porównaniu z alendronianem.28,29 Chociaż przebieg zmian markerów obrotu kostnego w naszym badaniu był podobny do obserwowanego u kobiet w okresie pomenopauzalnym, wielkość przyrostu gęstości mineralnej kości w grupie leczonej teryparatydem była mniejsza. niż ta, którą obserwowano wcześniej.18,28 Ta odmienna odpowiedź może odzwierciedlać charakterystyczną zdolność glukokortykoidów do hamowania funkcji osteoblastów i osteocytów głęboko przez kilka mechanizmów, w tym stymulację apoptozy30.
W naszym badaniu pacjenci w grupie leczonej teryparatydem mieli mniej nowych złamań kręgów niż pacjenci z grupy alendronianowej, chociaż ogólna liczba złamań była mała. Bisfosfoniany wiązały się ze zmniejszoną częstością występowania złamań kręgów w tej populacji pacjentów w randomizowanych badaniach alendronianu, 31,32 w połączonych badaniach rizedronianu, 33 oraz w nierandomizowanym, otwartym badaniu dotyczącym ibandronianu.34 Chociaż było więcej złamań bezkręgowych w grupie leczonej teryparatydem, niż w grupie alendronianowej w naszym badaniu, różnica nie była znacząca. We wcześniejszych badaniach dotyczących stosowania teryparatydu obserwowano zmniejszenie liczby złamań pozapłowych u kobiet po menopauzie z osteoporozą.18,35
Mocne strony naszych badań obejmowały randomizowany projekt badania, dużą próbkę oraz reprezentację różnych podstawowych zaburzeń wymagających długotrwałej terapii glikokortykosteroidami.36,37 Jednak istniały pewne ograniczenia
[patrz też: gordent, fonacja, alfalek ]