Zarządzanie glikemią u pacjenta z cukrzycą typu 2 AD 2

Dla Agnes celem jest obniżenie poziomu hemoglobiny glikowanej o co najmniej punkt procentowy poprzez dodanie inhibitora DPP-4 do metforminy, a dodanie inhibitora DPP-4 po otrzymaniu metforminy przez pewien czas rzadko powoduje to solidna odpowiedź. Jedno 52-tygodniowe badanie wykazało, że dodanie sitagliptyny do metforminy spowodowało obniżenie poziomu hemoglobiny glikowanej o 0,7 punktu procentowego, przy czym największe zmniejszenie nastąpiło po 24 do 30 tygodniach, a następnie stopniowy wzrost od 30 do 52 tygodnia wywołał obawy o trwałość.2 Jest możliwe, że wyjściowy poziom hemoglobiny glikowanej wynoszący 7,5% w tym badaniu przełożyłby się na większą poprawę u naszego pacjenta, ponieważ większe bezwzględne redukcje są zwykle obserwowane u pacjentów, którzy mieli wyższy wyjściowy poziom hemoglobiny glikowanej. Niemniej jednak, po dokonaniu przeglądu klasy leku jako całości, możemy rozsądnie stwierdzić, że środki te są bardziej skromne pod względem skuteczności niż sulfonylomoczniki lub metformina.3 Wiele pytań dotyczy porównywalnej skuteczności i bezpieczeństwa inhibitorów DPP-4, sulfonylomoczników, GLP- agoniści receptora i insulina będą odpowiedzieć w ciągu najbliższych kilku lat. 4 Ponieważ inhibitory DPP-4 są znacznie droższe niż starsze środki doustne dla cukrzycy typu 2, te dane porównawcze będą mile widziane. Wreszcie, ostatnio pojawiły się obawy dotyczące możliwego związku inhibitorów DPP-4 z zapaleniem trzustki, trzustki i trzustkowymi guzami neuroendokrynnymi trzustki. Jednak Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi Europejskiej Agencji Leków, a następnie Amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków, nie znalazł uzasadnienia dla tej nowej kwestii, chociaż ostre zapalenie trzustki odnotowano w raportach po wprowadzeniu leku do obrotu. Ponadto niedawna analiza wyników autopsji wykazała, że obawy dotyczące raka trzustki są zawyżone i wprowadzane w błąd w odniesieniu do dostępnych informacji . 5
Podsumowując, inhibitor DPP-4 jest w tym momencie rozsądnym wyborem dla Agnes. Ważne jest, aby uważnie ją obserwować, aby zapewnić jej odpowiednie, krótkoterminowe i długoterminowe korzyści.
Formularze ujawnień dostarczone przez autora są dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu pod adresem.
Author Affiliations
Z University of Washington School of Medicine, Seattle.

Opcja 2
Zaleca się dodanie inhibitora SGLT2 do terapii metforminą
Mark E. Molitch, MD
Cukrzyca typu 2 postępuje z powodu utraty zdolności wydzielniczej insuliny. Pacjenci często wymagają dodatkowych leków, aby kontrolować cukrzycę.6 Agnes przyjmowała metforminę jako jej początkowe leczenie farmakologiczne, a także modyfikację stylu życia – obecnie jest to podejście niemal powszechnie zalecane.6,7 Teraz, drugi lek będzie w porządku. Biorąc pod uwagę jej wiek i czas trwania cukrzycy, docelowa glikemia glikowana wynosząca mniej niż 7,0% jest zarówno realistyczna, jak i zalecana, aby uniknąć długotrwałych powikłań.
Jedenaście unikalnych klas leków jest zatwierdzonych w Stanach Zjednoczonych w leczeniu cukrzycy. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze drugiego leku, obejmują skuteczność, bezpieczeństwo, koszt i obecność potencjalnych czynników zakłócających, takich jak obniżona szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR). . Agnes miała trudności z utratą wagi, a z powodu doświadczenia swojej siostry, również boi się hipoglikemii; dlatego sulfonylomoczniki nie są odpowiednie dla niej. Ponieważ nienawidzi igieł , również bierze się pod uwagę insulinę i agonistów receptora GLP-1. Tiazolidynodiony na ogół tracą na wartości, ponieważ wiążą się z przybieraniu na wadze, zwiększonym ryzykiem złamań u kobiet, możliwymi problemami bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego (z rozyglitazonem) i możliwym wzrostem raka pęcherza (z pioglitazonem).
Inhibitory DPP-4 i nowa klasa inhibitorów SGLT2 są rozsądnymi wyborami dla tego pacjenta. U osób zdrowych reabsorbowana jest praktycznie cała glukoza przefiltrowana przez nerki; około 90% ulega ponownemu wchłanianiu na początku w kanaliku proksymalnym przez SGLT2, a pozostałe 10% dalej w kanaliku proksymalnym przez SGLT1, który jest również aktywny w jelitach.8 Pojemność wchłaniania zwrotnego nerki zostaje przytłoczona, gdy poziom glukozy w osoczu osiągnie około 180 mg na decylitr (10,0 mmol na litr) u osób zdrowych i na nieco wyższym poziomie u osób z cukrzycą. Gdy SGLT2 jest częściowo blokowany przez te inhibitory, glukoza rozlewa się do moczu, gdy poziom glukozy w osoczu jest w zakresie jedynie 70 do 90 mg na decylitr (3,9 do 5,0 mmol na litr). To rozlewanie 60-80 g glukozy na dobę do moczu powoduje obniżenie poziomu glukozy na czczo i po posiłku, z obniżeniem poziomów hemoglobiny glikowanej o około 0,7 do 0,9% .8-10 Samokontrola poziomu glukozy po dzień jest na ogół wystarczający w przypadku schematu obejmującego wyłącznie środki doustne
[przypisy: nefrolog, leczenie psychoterapeuta, psycholog poznań ]